moeilijk te lezen in het water. Maar toch…. de mooie dingen die er werden genoemd liggen in het water. Genade is….. vul maar in. Opnieuw beginnen, weer een kans, etc
en dan de altijd aanwezige Zegen: hier mogen we weer de week in. (Onder het gedicht)
Gedicht over genade
In de schaduw van de ernst
waar het leven zwaar kan zijn
kiert een deurtje naar de lach
de verlossing van de gein.
Het is de twinkeling in de ogen
de relativering van de dag
waarin we even mogen buigen
onder een milde, zachte lach.
Want tussen de regels van het moeten
en het strenge oordeel door
vinden we de genade
waar de mens zijn trots verloor.
Geen bittere ernst die alles vastzet
in een kille strakke wet
maar de ruimte om te falen
door een kwinkslag neergezet.
Genade is de gein van boven
onverdiend en onverwacht.
Het lichtpunt in het donker
dat de scherpe kant verzacht.
Wie kan lachen om zichzelf
vindt de vrede in het hart.
En ziet hoe gein en diepe gratie
een einde maakt aan alle smart.
Zegen van de regenboog
Ik zegen je met rood van de passie
waardoor je voelt dat bloed door je aderen stroomt,
dat je leeft!
Ik zegen je met oranje van de ondergaande zon,
waarin jij je kan hullen als een deken van troost.
Ik zegen je met geel van narcissen
zodat je blijft geloven in opstaan uit de dood.
Ik zegen je met groen van het gras
zodat je weet dat er grond onder je voeten is
een weg om te gaan.
Ik zegen je met blauw van water
om af te spoelen wat misgaat
en waar je op stukloopt in het leven.
Ik zegen je met paars, dat als een mantel
van waardigheid om je heen geslagen ligt.
Ik zegen je met Gods licht
waarin de kleuren samensmelten
en wij thuiskomen in wie wij zijn.
Uit: Op vleugels van verwondering. Gedichten en gebeden voor kerk en thuis – Janneke Nijboer